حسود هرگز نیاسود!!

درخواست حذف این مطلب

همچنان متفکران بزرگ را می خوانم.رسیده ام به فلسفه نیچه.از قول نیچه نوشته: 

"بپذیر که حسادت کنی! 

نیچه دریافته بود که حسادت بخشی از زندگی است.امروزه همه ما حسادت را شرم آور می دانیم ، حسادت را خصلتی اهریمنی می دانیم به همین دلیل حسدهای خود را از خود و دیگران مخفی می کنیم.

نیچه معتقد است حسادت به خودی خود بد نیست؛ مهم اینست که حسادت خود را چگونه کنترل می کنیم.بزرگی زمانی به دست می آید که بتوانیم از انی که به آنها حسادت می کنیم یاد بگیرم." 

و بعد توضیح میدهد که حسادت یک نشانه است ، نشانه ی چیزی که ما از اعماق وجودمان می خواهیم و حسادت به ما یادآوری می کند که چه قابلیت هایی می توانیم داشته باشیم و باید به دنبال شکوفا آنها برویم.

برداشت من از این حرف اینطوری ست که مثلا اگر من به ی بابت صبور بودنش ، پولدار بودنش ، درس خوان بودنش حسادت می کنم پس نشانه ی اینست که عمیقا دلم می خواهد این ویژگی و صفت را داشته باشم پس تمام سعی و تلاشم را می کنم که مثل آن آدم باشم.حسادت در واقع بیانگر خواسته های واقعی وجود ماست.برع ش هم هست.من هیچ وقت به هیچ بازیگری برای شهرت و معروفیت اش حسادت نمی کنم چون این خواسته قلبی من نیست. 

به نظرم نکته جالبی بود ....